De diaconale opdracht van de gemeente
De diaconale roeping betreft de diaconale opdracht in de gemeente en haar omgeving én de diaconale opdracht elders in de wereld.
De diaconale zorg in de gemeente en in haar omgeving krijgt gestalte in het leven van de leden van de gemeente. Die worden opgewekt tot onderling dienstbetoon, tot voorbeden en tot de dienst van barmhartigheid en gerechtigheid in de wereld, als ook in de arbeid die door en onder leiding van de diakenen wordt verricht.
De gemeente vervult haar diaconale opdracht elders in de wereld met behulp van en onder leiding van de diakenen en, in samenwerking met de daartoe aangewezen organen van de kerk.
Diaconaat is de dienst van barmhartigheid en gerechtigheid door:
• het betrachten van onderling dienstbetoon,
• het verlenen van bijstand, verzorging en bescherming aan wie dat nodig hebben,
• het deelnemen in arbeid ten behoeve van het algemeen maatschappelijk welzijn,
• het signaleren van knelsituaties in de samenleving en
• het bevorderen van de zorg voor het behoud van de schepping.
De oorsprong van het diaconaat
Het woord diaken komt van het Griekse woord diakonos (διακονος), dat dienaar betekent. De term treffen we reeds aan in de Bijbel: de vroegste christelijke gemeenten hadden diakens (diakenen). Hun taak was in de eerste plaats het verzorgen van armen en weduwen. In het boek Handelingen (hoofdstuk 6) kunnen we lezen hoe de Grieks sprekende weduwen bij de dagelijkse verzorging werden verwaarloosd. Speciaal om hun belangen te behartigen, werd een groep mannen bijeengeroepen om dienstbaar te zijn aan deze groep uit de gemeente.
Handelingen 6:2 en 3: "En de twaalven riepen de menigte der discipelen bijeen en
zeiden: Het bevredigt niet, dat wij met veronachtzaming van het woord Gods de tafels
bedienen. Ziet dan uit, broeders, naar zeven mannen onder u, die goed bekend staan,
vol van Geest en wijsheid, opdat wij hen voor deze taak aanstellen."
In de traditie heeft het diaconale werk een bredere inhoud gekregen dan alleen het bedienen van de tafels. Vandaag de dag kunnen we zeggen dat de diaconale taak zich uitstrekt tot al die mensen die lijden door armoede, onrecht, discriminatie of ziekte. Dit krijgt gestalte door hen bij te staan in de voorbeden, met materiële hulp en met steun in het zoeken naar recht. Op grond van de kerkorde van de Protestantse Kerken Nederland, kan de bijzondere roeping van diakenen als volgt worden geformuleerd: De dienst aan de Tafel van de Heer en het inzamelen en uitdelen van de liefdegaven, de dienst van barmhartigheid en gerechtigheid in gemeente en wereld, de toerusting van de gemeente tot het vervullen van haar diaconale roeping en de verzorging van de vermogensrechtelijke aangelegenheden van de gemeente van diaconale aard.
(bron kerkorde van de Protestantse Kerk in Nederland)
